Video als infrastructuur, niet als asset

De meeste organisaties behandelen video als een asset: iets dat u laat maken, produceert, goedkeurt en verstuurt. Dat model werkt voor een campagne. Het breekt op het moment dat u een andere versie nodig hebt voor elke klant, correct gehouden terwijl producten, prijzen en regels veranderen.

Een asset wordt geproduceerd; infrastructuur rendert

Een asset is af en statisch. Infrastructuur neemt gestructureerde invoer en produceert op aanvraag de juiste uitvoer, elke keer. Video als infrastructuur behandelen betekent dat u de herbruikbare scènes, de regels die ze combineren en de data die ze vullen één keer definieert, en het systeem daarna bij het afspelen miljoenen correcte varianten laat renderen.

Werk één keer bij, overal toegepast

Wanneer een prijs, een disclosure of een stuk branding verandert, hoeft u geen duizenden bestanden opnieuw te monteren. U past de scène of regel één keer aan en de video van elke betrokken klant rendert correct opnieuw. Onderhoud schaalt niet langer mee met het aantal varianten. Alleen zo blijft personalisatie werken als er een echte productcatalogus achter zit.

Waardoor dit op schaal werkt in gereguleerde sectoren

Infrastructuur houdt de uitvoer ook onder uw controle: omdat elke video te herleiden is naar een template, een regel en een invoer, kunt u elke video reproduceren. Assetbibliotheken kunnen dat niet; een videolaag wel.

Zo draaide Lont gepersonaliseerde video op Allianz-schaal, en zo automatiseerden zorgteams 16.000 gepersonaliseerde uitlegvideo's per maand die voorheen met de hand werden gemaakt.